Πέμπτη 8:40, 16 Νοεμβρίου 2020


Ξεχάστηκα σήμερα. Είχα ένα conference call που τελείωσε αργά, έκανα το βραδινό μου ντους και κατέβηκα να παίξω λίγο με τα μωρα πριν κοιμηθούν. Όσοι είναι παντρεμένοι ξέρουν εκείνη την ματιά που κάνουν οι γονείς μεταξύ τους για να μην καταλάβουν τίποτε τα μωρα. Δεν άντεξε όμως, μίλησε… «δεν έχουμε ψωμί και γάλα…».


Σιωπή, παγωμάρα… Ήταν 8:40 και ζούμε στην Λεμεσό στα χρόνια της χολέρας.


Πως θα κοιμηθούν τα μωρά χωρίς γάλα? Σάντουιτς το πρωί πως θα τους κάνουμε? Αν πεινάσω απόψε πως θα κάνω τοστ... Έξω έριχνε καρεκλοπόδαρα. Η πρώτη μεγάλη βροχή της σεζόν.


Κακό του κεφαλιού σου θα μου πεις. Να προγραμματίζεσαι καλυτέρα… ΟΚ το δέχομαι, αλλά τα μωρά τι φταίνε…


Η ταν η επι τας


Πέμπτη 8:40, 16 Νοεμβρίου 2020 πήρα την μεγάλη απόφαση, θα βγω, θα πάω στον Ζορμπά! Για καλή μου τύχη έχει ένα στα 100 μετρά. Ντύθηκα στα μαύρα, έβαλα την μάσκα μου και σαν ένας κύπριος Ζορό βγήκα στους δρόμους.



Μηχανάκια του Bolt έσπαγαν την γλυκάδα της βροχής. Προτίμησα την ομπρελά πάρα να μπω στο αυτοκίνητο, μην γίνουμε και στόχος στα περιπολικά.


Όχτον όχτον έφτασα. Μπήκα όπως το βρεγμένο σκυλί… Με κοίταξαν καλά καλά οι κοπέλες πίσω απ’ το ταμείο. Όχι γιατί τους ήμουν άγνωστος, με ξέρουν καλά, ήταν όμως το παράξενο της ώρας. Έπρεπε να ήμουν σπίτι κλεισμένος. Πήρα βιάστηκα γάλα, ψωμί και μια σοκολάτα galaxy για τρόπαιο. Πήγα στο ταμείο να πληρώσω, contactless πάντα, και έκανα μια μικρή κουβέντα με Μαρία και την Σκεύη.


- Έπρεπε να πιάσω γάλα και ψωμί για τα μωρά, είπα με μια δόση ενοχής και το κεφάλι μισοχαμηλωμένο

- Δεν είμαστε αστυνομία, μην ανησυχείς, είπε η Σκεύη με καθησυχαστικό χαμόγελο.


Ξεθάρρεψα λίγο


- Δεν κλείνετε τώρα με την καραντίνα?

- Όχι, έρχονται αστυνομικοί, τους έχουμε ζέστες λουκανικόπιττες και καφέ. Αρέσουν τους πολλά οι λουκανικόπιττες …

- Καλυτέρα να φεύγω μην μου κάτσει κανένα 300αρι το ψωμί.. Καλό βραδύ και καλή συνέχεια.

Πήρα τον δρόμο της επιστροφής, όχτον όχτον πάντα. Το σπίτι μου στο βάθος να μοιάζει με την γη της Επαγγελίας και τα τελευταία 40 μετρά με την ερυθρά θάλασσα που ανοίγεται στα δυο.


Τα κατάφερα! Παρανόμησα το ξέρω, κινδύνεψα από ιούς και αστυνομικούς αλλά επέστρεψα ζωντανός και υγιής. Αγκάλιασα τα μωρα μου, τους ζέστανα λίγο γάλα και έπεσαν να κοιμηθούν. Δεν θα μάθουν σύντομα για την θυσία που έκανα για αυτά αλλά όταν μεγαλώσουν θα ναι μια ιστορία που θα τους λέω με περηφάνια.


Τι μέρα άραγε να ξημερώσει αύριο… Μια πόλη πλημμυρισμένη όπως πάντα με τις πρώτες βροχές. 16 υπαίθρια Παγκύπρια σημεία rabid test τι θα κάνουν αύριο μες τα νερά… τόσος σχεδιασμός πήγε χαμένος?


Ο ιός είναι παντού αγαπητοί μου φίλοι, θέλει προσοχή, μπήκε στα καλύτερα σπίτια… Στο προεδρικό, στην βουλή, στα υπουργεία, στην Αστυνομία. Αν τα κατάφερε και μπήκε εκεί που σχεδιάζονται και εγκρίνονται τα διατάγματα και τα μετρά μπορεί να μπει παντού. Αν κόλλησε η αστυνομία που επιβάλλει την εφαρμογή των μέτρων πως να γλυτώσεις εσύ.


Όταν το κράτος υποβιβάζει τον εαυτό του, πρέπει και εσύ να πέσεις στο επίπεδο του, δεν υπάρχει άλλη λύση καλοί μου φίλοι.


Σημείωση: Η ιστορία είναι φανταστική. Στον Ζορμπά είμαι κάθε απόγευμα στις έξι.

47 views0 comments

Recent Posts

See All